Sztuka kinetyczna – ruch, który wprowadził ruch do rzeźby nowoczesnej

Historia sztuki kinetycznej jest długa, a jej ugruntowanie jako głównego nurtu artystycznego nastąpiło dopiero w latach 50. XX wieku. Sztuka kinetyczna istnieje od XX wieku, ale stała się nowoczesnym ruchem artystycznym dopiero wtedy, gdy kilku artystów, w tym Naum Gabo i Laszlo Moholy-Nagy, zaczęło wykorzystywać w swoich rzeźbach maszyny elektryczne. Jednak w latach 50. i 60. XX wieku w Europie sztuka kinetyczna „wyszła z mody”, gdy świat wkroczył w erę cyfrową, a artyści zaczęli eksperymentować z wideo, komputerami, filmem i laserami.

Zainteresowanie sztuką kinetyczną sięga 1913 roku, kiedy to rozwijały się ruchy dadaistyczne i konstruktywistyczne. Artyści tacy jak Jean Tinguely, szwajcarski malarz i rzeźbiarz, byli zafascynowani możliwościami ruchu w sztuce i jego potencjałem do tworzenia interaktywnych relacji i doświadczeń wizualnych wykraczających poza granice tradycyjnych, statycznych obiektów. Tinguely tworzył rzeźby, które miały być bardziej aktywne zarówno w galeriach, jak i na zewnątrz.

Sztuka kinetyczna to rodzaj sztuki współczesnej, który opiera się na uchwyceniu elementów w ruchu lub elementów zależnych od tego procesu fizycznego. Elementy w ruchu mogą być napędzane siłą wiatru, systemem zmotoryzowanym, a nawet przez osobę, która wchodzi w kontakt z dziełem kinetycznym. W wielu sytuacjach nacisk kładziony jest na iluzję optyczną, dając wrażenie, że dany układ jest w ruchu, chociaż w rzeczywistości się nie porusza. Ten rodzaj sztuki nazywany jest „op-artem” lub sztuką optyczną.

Kinetyzm łączy różne techniki i style, co czyni tę nowoczesną formę ekspresji artystycznej niezwykle interesującą, będąc w rzeczywistości harmonijnym połączeniem sztuki i nauki.

To wyjątkowy rodzaj sztuki w prawdziwym tego słowa znaczeniu.

Kinetyczny deszcz to rzeźba niemieckiej firmy ART+COM, znajdująca się w Terminalu 1 lotniska Changi w Singapurze. Rzeźba składa się z dwóch zestawów, każdy wykonany z 608 „kropli deszczu” ze stopu aluminium pokrytego miedzią, zawieszonych pod sufitem terminala. Choreografia obu zestawów jest niezależnie sterowana przez komputer i trwa 15 minut.