Nowe technologie w sztuce – od fotografii do twórczości cyfrowej.

Jedną z pierwszych technologii, która stanowiła poważne wyzwanie dla malarstwa, była fotografia, która z punktu widzenia realizmu wywołała liczne kontrowersje dotyczące jej walorów artystycznych, ze względu na swój status technologii. Jednak fotografia nie była pierwszym medium powielającym dzieła, ale wprowadziła automatyzację do ręcznej pracy ilustratora: „Światło zastępuje rękę artysty”. Grawerowanie i litografia były technikami, ale dagerotyp był już technologią. Od tego momentu rozpoczął się długi okres przejściowy, od sztuk pięknych do przemysłu wizualnego. Przez długi czas po wynalezieniu fotografii malarz zajmował się sztuką, a fotograf – zawodem. To, co było powtarzalne, było pogardzane, ale tak zawsze zaczynają się „demokratyzacje”. Z czasem tematyka fotografii uległa zróżnicowaniu, począwszy od portretów, pejzaży, a następnie perspektyw lotniczych, scen społecznych, scen z życia różnych plemion, a wraz z rozwojem technologii rozwijały się również tematy..

Fotografia artystyczna powiela unikalne dzieło, ale udane zdjęcie fotoreportera samo w sobie jest unikalne. Aparat potrafi odtworzyć urok wydarzenia poprzez „sensacyjny dokument”, uchwycić moment, którego już nie zobaczymy, niedostępną twarz gwiazdy lub niezatarty, niepodważalny gest sportowca, polityka lub innej osoby. Nie możemy mówić o fotografii w ogóle, a jedynie o konkretnym zdjęciu, które jest podwójnym odbiciem sceny, krajobrazu, postaci w danym momencie, w swojej wyjątkowości i przypadkowości.

Począwszy od lat 60. i 70. artyści zaczęli eksperymentować z łączeniem fotografii z innymi technikami graficznymi, fotokolażem, a nawet malarstwem.

Fotografem i malarzem, który prowadził różne badania nad językiem ciała i dokonywał również różnych interwencji na własnej fizjonomii, stosując unikalne techniki, był Arnulf Rainer (ur. 1929). W 1969 roku wystawił serię portretów, na których interweniował kolorem lub czernią i bielą, deformując fizjonomie, na wystawie „Face Farces”. Dzięki tym interwencjom Rainer przekształcił twarze w maski lub tak zwane „farsy”.

Dziś dochodzimy do pełnego przetwarzania (za pomocą programów komputerowych) cyfrowej fotografii w celu naśladowania obrazu, drukowanego na płótnie, a następnie naciąganego na ramę, podobnie jak w klasycznym malarstwie, co niektórzy artyści nazywają neomalowaniem.

Technika wideoartu potrzebowała czasu, aby zostać uznana za pełnoprawną formę sztuki współczesnej. Przyniosła ze sobą więcej ruchu, płynności, ale także pewną łatwość obsługi. Dziś wideoart, kojarzony z technologią cyfrową, jest łatwo dostępny nie tylko dla profesjonalistów, ale dla każdego amatora posiadającego komputer osobisty, dzięki czemu każdy może „bawić się” różnymi obrazami. W ramach tej sztuki zaczęto od „kolaży elektronicznych”, w których obraz poddawany był różnym transformacjom, manipulacjom, ponownym pojawieniom się, z wykorzystaniem różnych dekoracji, tła, ramek, efektów specjalnych i szablonów wszelkiego rodzaju. Postacie można wycinać, mogą tracić głowy, mogą jeździć na księżycu lub lewitować w przestrzeni kosmicznej.

Ponieważ kamera wideo rejestruje i „natychmiast” odtwarza gesty ciała, bardzo szybko stała się nieodzownym narzędziem pracy choreografa. Umożliwia nagrywanie i transmitowanie ćwiczeń i występów. Ułatwia analizę i korygowanie sekwencji ruchów. W połączeniu z komputerem pozwala na niezwykle precyzyjną regulację i kontrolę ruchu. Wideo prowadzi zatem do odnowienia twórczości i nowych eksperymentów.

Teatr zawsze wykorzystywał maszyny. Starożytność i epoka baroku celowały w opracowywaniu urządzeń, które pozwalały na tworzenie cudów na scenie. Współczesne technologie jedynie przedłużyły starożytną tradycję iluzjonistyczną. W przypadku „wideo-baletu” „Gamme de 7”, zaprezentowanego w 1964 roku, Jacques Polieri po raz pierwszy w historii teatru zastosował projekcję wideo na gigantycznym ekranie, opartą na zarządzaniu i mechanizacji różnych kombinacji, które miały umożliwić prezentację unikalnego spektaklu, ale w którym każdy widz miałby inny punkt widzenia.

Dziś relacja scena-widownia uległa całkowitej zmianie, przestrzeń staje się wielofunkcyjna i nadaje się do wszelkiego rodzaju manipulacji.

Komputer stał się narzędziem do zarządzania obrazem. Wraz z jego pojawieniem się „następuje zwycięstwo języka nad rzeczami i mózgu nad okiem. Ciało świata przekształca się w pewnego rodzaju byt matematyczny: to byłaby utopia „nowych obrazów”.” [1] Osiągnięto obrazy 2D (dwuwymiarowe) lub 3D (trójwymiarowe), w formie animowanej lub statycznej. Ostatecznie, doszło również do symulacji różnych form i motywów akademickich, aż do symulacji człowieka, który pojawiał się jako uporczywy fantom. Przedstawienie ruchu stanowiło znaczące wyzwanie, które zostało jednak pokonane. Przeprowadzono analizę i dekompozycję ruchów ciała Artyści wykorzystywali różnorodne materiały, aby odtworzyć postacie z jak największą precyzją. W latach 1995-2005 w sztuce pojawiło się mnóstwo nowych technik i materiałów, a także liczne ich kombinacje (techniki mieszane).