Wsparcie w malowaniu: Na czym malujemy?

Podłoża malarskie to materiały, na które można nałożyć warstwę malarską po uprzednim zagruntowaniu lub przygotowaniu do malowania. Aby lepiej zrozumieć ich rolę, pogrupowano je według stopnia elastyczności i wytrzymałości, w następujący sposób:

• Podłoża sztywne;
• Podłoża półsztywne;
• Podłoża elastyczne.

Podłoża sztywne charakteryzują się odpornością na upływ czasu, chroniąc warstwę malarską i sprzyjając jej trwałości. Wśród sztywnych podłoży idealnych do malowania wymieniamy:

• Kamień. Najnowsze badania wykazały, że kamień był używany jako medium malarskie od epoki paleolitu (między 20 000 a 30 000 r. p.n.e.). Najbardziej znane przykłady znajdują się w Hiszpanii i południowej Francji, odpowiednio w Altamirze i Lascaux.

• Marmur. Był używany przez artystów na przestrzeni dziejów od Europy po Azję, od Chin, gdzie przez dziesięciolecia był wykorzystywany w malarstwie rosyjskim od XVIII do XIX wieku. W Rumunii, w Jassach, ikonostas kościoła św. Trzech Hierarchów został namalowany na marmurze przez Cararrę, a dzieło „Ukrzyżowanie” Federica Zuccariego (1542–1609), znajdujące się w Narodowym Muzeum Sztuki Rumuńskiej w Bukareszcie, również zostało namalowane na marmurze.

• Łupek. Stanowił podłoże dla serii obrazów Rubensa, znajdujących się w Chiesa Nuovo w Rzymie.

• Gips. Zawsze stanowił idealne i wyjątkowo wytrzymałe podłoże malarskie. Był używany do takich technik jak: fresk, tempera, enkaustyka, malarstwo olejne. Stąd przykłady tego rodzaju malarstwa znajdziemy w całym malarstwie średniowiecza, renesansu, a także w malarstwie religijnym wszystkich czasów. Należy zauważyć, że malowanie na tym podłożu jest ściśle związane z architekturą i konstrukcją budynku.

• Metal. Mamy tu wiele wariantów, ale najczęściej używanym było złoto (złoto płatkowe) od czasów antycznych. Jego właściwości przemawiały za jego kowalnością, ciągliwością, wysoką trwałością i niezniszczalnością pod wpływem czynników atmosferycznych i chemicznych. Dlatego malarze w średniowieczu we Włoszech, Francji i Niemczech wykorzystywali go jako tło do kompozycji, aureoli, sztukaterii, a także w monumentalnych gobelinach i dziełach malarskich. Srebro (lub srebrna folia) było obecne w pracach artystów, ale znacznie rzadziej niż złoto. Miedź była również wykorzystywana w malarstwie w formie paneli, zarówno na powierzchniach miniaturowych, jak i monumentalnych. Gruntowanie jest trudniejsze, ponieważ stosuje się ołowiany ołów lub sok z czosnku, który jednak przyciąga wilgoć, utleniając je w różnych odcieniach, i z tych powodów malarze go unikali. Blacha żelazna była również używana jako podobrazie malarskie od XIV-XV wieku. Dzieło „Pędzle malarskie (w zielonym kubku)” Nicolae Grigorescu ma być namalowane na żelazie. Cyna (cyna), cynk lub aluminium nie należały do ​​ulubionych podobrazi malarzy, ponieważ mają wady techniczne.

• Kość słoniowa, kość słoniowa, masa perłowa. Od czasów starożytnych artyści sięgali po nie ze względu na ich walory, zazwyczaj malując na tych podobraziach techniką wodną. W sztuce orientalnej spotyka się prawdziwe dzieła sztuki o charakterze dekoracyjnym lub rzemieślniczym.

• Szkło. Znane Egipcjanom 2000 lat p.n.e., szkło okazało się poszukiwane przez artystów, inspirując ich wyobraźnię dzięki niezrównanym walorom: drogocenności, blaskowi i jaskrawości barw.
• Ceramika, fajans, porcelana. Podobnie jak szkło, jest ono również częścią sztuki ogniowej i przetrwało różne epoki, począwszy od neolitycznej ceramiki z Cucuteni w naszym kraju, a skończywszy na sztuce starożytnej Grecji.

• Drewno. Ze wszystkich sztywnych podłoży malarskich drewno jest prawdopodobnie najstarszym. Znajdujemy je na egipskich sarkofagach uszlachetnionych techniką malowania enkaustycznego w średniowieczu i renesansie. Na bizantyjskich ikonach z basenu Morza Śródziemnego, na podobraziach z Flandrii, Niemiec, Włoch, a nawet dziś jest stosowany zarówno do obrazów miniaturowych, jak i w monumentalnych panelach.

Podobrazia półsztywne. Znajdują się one pomiędzy sztywnością drewna a elastycznością płótna. Zanim przejdziemy do omówienia tych podobrazi, musimy wyjaśnić proces, a mianowicie maruflaj, który często znajduje się w kategorii podobrazi półsztywnych. Proces ten (maruflaj) polega na sklejeniu dwóch podobrazi, jednego elastycznego i jednego sztywnego. I tak mamy:
Papierowy maruflaj na płótnie. Jest to trwałe podobrazie, które Leonardo da Vinci zalecał w swojej praktyce warsztatowej, ponieważ sam zlecał wykonywanie prac na tym podobraziu.
Płócienny maruflaj na innym płótnie. Jest to proces, który ma na celu konsolidację cieńszego płótna, takiego jak jedwabne lub bawełniane, sklejonego z płótnem lnianym, konopnym lub jutowym. Proces ten jest stosowany zwłaszcza w pracach restauracyjnych zniszczonych obrazów na płótnie.
Zwykła tektura i tektura maruflaj z płótnem lub papierem. Tektura jest prawdopodobnie jednym z najczęściej używanych podłoży malarskich, wykorzystywanym zwłaszcza w procesie kształcenia artystów. Idealna grubość tektury powinna wynosić 3-5 mm i zaleca się stosowanie jej w stosunkowo małych formatach, ponieważ W dużych formatach wygina się. Jest łatwy w transporcie, nie atakuje go owadów, ale jest wrażliwy na wilgoć, pęcznieje, a w zbyt suchym środowisku zwija się. Szczególnie zaleca się, aby w przypadku przygotowania do malowania (gruntowania) był przygotowany obustronnie, aby lepiej zniósł upływ czasu i nie zwijał się, jak w przypadku przygotowania tylko jednej strony.

Podkłady elastyczne lub giętkie.

• Papier. Jest to prawdopodobnie najczęściej używany i poręczny materiał do wszystkich technik malarskich: rysunku, akwareli, pasteli, gwaszu, tempery, malarstwa olejnego, a ostatnio akrylowego. Jego zaletą jest lekkość i niska cena. Ze względu na odporność na upływ czasu zaleca się jego montaż. Jak wiadomo, istnieje wiele rodzajów, których nie będziemy szczegółowo opisywać, ponieważ zostały one również wspomniane w artykule „Papier”. Do malowania olejnego powinien zawierać lniane lub bawełniane nici, musi być zagruntowany warstwą kleju żelatynowego i musi być zamontowany na powierzchni z drewna, sklejki, tektury. Znane są serie prac olejnych Leonarda, Dürera, Rembrandta czy Delacroix wykonanych na papierze naklejonym na drewno.
• Pergamin. Jest to papier skórzany, wytwarzany ze skór małych zwierząt: cielęcych, jagnięcych, kozich, króliczych itp. Po dwustronnym zagruntowaniu można go malować temperą jajową, olejem. Używano go do oficjalnych dokumentów, insygniów heraldycznych i dzieł luksusowych. Sztuczny pergamin uzyskuje się poprzez zanurzenie papieru w roztworze kwasu siarkowego i wody, który po wyschnięciu staje się gęsty, odporny i półprzezroczysty. Znany jest również jako pergamin roślinny, mający szerokie zastosowanie w rękodziele, introligatorstwie i artykułach piśmienniczych.

• Płótno. Spośród elastycznych podłoży, płótno jest szeroko stosowane. Jest lekkie i ma duże formaty, dzięki rolowaniu jest łatwe w transporcie. Jest wrażliwe na wilgoć i suchość, a także łatwo ulega zniszczeniu w wyniku uderzeń i cięcia. Płótna dzielą się na trzy kategorie:

a) vegetable canvases; they have cellulose as their main compound. These are: linen canvas (of all this has the best qualities for painting); hemp canvas; jute canvas and cotton canvas.
b) animal fiber canvases; we list here natural silk and wool, the latter of which is avoided by painters due to the excessive elasticity and elongation of the thread.
c) canvases made of artificial and synthetic fibers. Among artificial canvases we have viscose from which artificial silk is made, but it does not meet the qualities for painting, being used only for decorative works. Synthetic canvases such as those made of polyester fibers, polyamide fibers (nylon) are insensitive to humidity variations and are used in various fields, even painting increasingly.