Historia ilustracji książkowych i komiksów

Ilustracja książkowa to sztuka równie stara jak same książki, będąca techniką graficzną. Początkowo była ręcznie malowana na papierze lub pergaminie. Idea wizualnego przedstawiania tekstu sięga starożytności, ale szczególną uwagę zwrócono na nią dopiero w średniowieczu wraz z pojawieniem się iluminowanych manuskryptów.

Ilustracja najczęściej pojawia się na stronie obok tekstu, ale może być również umieszczona w środku lub pod tekstem. Zawsze pozostaje w związku z „historią” opisaną słowami. Ilustracja ma charakter narracyjny i interpretuje narrację oczami i wyobraźnią osoby, która ją stworzyła. Do tworzenia tych ilustracji używa się specjalnych narzędzi do rysowania linii lub, w nowszych czasach, programów do obróbki obrazu komputerowego.

HISTORIA:

W starożytnej Grecji mamy jedne z pierwszych ilustrowanych tekstów, takie jak dzieła Wergiliusza i Iliada Homera.

W średniowieczu wiele tematów czerpano z antyku. Ilustracje w tym okresie niekoniecznie były oddzielone od tekstu.

W XV wieku pojawiły się pierwsze serie książek przedstawiających sceny religijne. Rozwinęły się również techniki reprodukcji tych ilustracji, udoskonalono drzeworyt (od greckiego xylon – drewno, oznaczający sztukę grawerowania w drewnie i jej rezultat, czyli drzeworyt), a w tym okresie wynaleziono małą miedzioryt. Technika drzeworytu była wykorzystywana do produkcji popularnych książek, sprzedawanych przez kolporterów w Europie w XVII i XVIII wieku. Książki kolporterskie wyglądały jak małe zbiory starożytnych legend, baśni ludowych, almanachów i pieśni rycerskich, które były prymitywnie ilustrowane.

Odkrycie drzeworytu z włóknami ustawionymi pionowo, który był bardziej wytrzymały, umożliwiło jednoczesne drukowanie tekstu i obrazu, zapewniając tym samym harmonię między tekstem a obrazem na stronie, a także większą finezję i szczegółowość.

Pod koniec XIX i na początku XX wieku litografia umożliwiła drukowanie dzieł w kolorze. Ilustracja książek dla dzieci zyskała w tym okresie pewną autonomię, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii.

We Francji artyści uświadomili sobie wpływ obrazu i jego oddziaływanie na psychikę dziecka. W tym okresie wydawca Pierre-Jules Hetzel wprowadził pierwszą kolekcję książek dla młodzieży. W tym czasie pojawiły się również pierwsze komiksy. Kino i telewizja napędzają rozwój kultury obrazu, a badania nad psychologią dziecka skłaniają autorów i wydawców do dywersyfikacji form wyrazu, w kierunku estetyki i realizmu, ale także uproszczenia. W połowie XX wieku nastąpił wzrost dążenia do ekspresji i estetyki, co znacznie pobudziło kreatywność w tej dziedzinie. Pojawiły się wymagania dotyczące formatu, układu i formy graficznej.

Komiks

Narodził się równocześnie z ilustracją prasową i książkową, a Rodolphe Töpffer nauczał tej formy wczesnych lat 30. XIX wieku. Narracja jest ujęta w specjalnych ramkach na tekst, dla każdej akcji i każdej postaci. Dzięki temu, czytając komiks, można zobaczyć całą rozwijającą się akcję. Ilustracja jest syntezą tekstu, narracją, która musi być zilustrowana. Prezentowano ją na różne sposoby: na planszach, w małych formatach, w albumach itp.

W Stanach Zjednoczonych spopularyzowano je pod koniec wieku, pojawiły się w amerykańskich magazynach pod nazwą strip lub comic-strip, a później, wraz ze wzrostem liczby stron, narodził się komiks w formie książkowej (comic book). Z Ameryki rozprzestrzeniły się na cały świat pod innymi nazwami.

Tworzenie komiksów:

W dymkach tekstowych obecne są również onomatopeje, czyli słowa lub symbole reprezentujące dźwięki, akcję, myśl poprzez naśladowanie fonetyczne, graficzne lub symboliczne. Komiksy prezentowane są w formie paneli, które z kolei są nakładającymi się na siebie paskami. Autor zazwyczaj dyskretnie numeruje panele. Album składa się z paneli, które opowiadają historię i należą do serii.

Etapy tworzenia prostego komiksu:

Krok 1. Pomysł. Zazwyczaj rysownicy komiksów mają szkicownik, w którym rysują swoje pierwsze pomysły, wrażenia, postacie, przedmioty.

Krok 2. Szkice wstępne i kompozycja planszy. Szkice te wykonuje się miękkim ołówkiem (około 2B, ale zależy to od indywidualnych preferencji), rysuje się kontury każdej ramki (winiety), aby skomponować planszę, rysuje się postacie, wykonuje się dymki tekstowe.

Krok 3. Rysunek tuszem. Obejmuje to dwie warianty: jeden to bezpośrednia interwencja na rysunku ołówkiem, a drugi to użycie kalki umieszczonej na rysunku, na której zostanie narysowany kontur tuszem.

Krok 4. Wymazywanie ołówka.

Krok 5. Obróbka cyfrowa i kolorowanie. Ponieważ komputer wykonuje tę pracę znacznie szybciej, rysunki, które dotarły do ​​etapu końcowego (tj. zostały obrysowane tuszem), są skanowane i przetwarzane za pomocą programów komputerowych. W przeszłości kolorowanie odbywało się za pomocą pędzla i aerografu. Kolorysta musiał określić światła i cienie, zachowując jednocześnie spójność kolorów Rysunki na całej powierzchni arkuszy.

Komiks – etap końcowy.